Bir takkecinin rüyası, bir mahzendeki hazine, adını taşıyan bir cami

Mütevazı bir usta

İbrahim Çavuş, geçimini takke yaparak sağlayan; sade, gönlü tok ve tarikat ehli bir kişiydi. Elinin emeğiyle yaşar, az ile yetinirdi. Ama içinde büyük bir arzu taşıyordu: bir gün bir cami yaptırmak.

Üç kez tekrarlanan rüya

Rivayete göre rüyasında nurlu bir ihtiyar ona görünür ve şöyle der: kısmetin Bağdat'tadır; Köprü Meydanı'nda bir hurma ağacına sarılmış bir asma bul. Aynı rüya üç gece tekrarlanır. İbrahim Çavuş elindeki ne varsa satar ve yola düşer. Bağdat'a vardığında, tarif edilen hurmayla asmayı gerçekten bulur.

Bekçinin gülüşü

Orada bir bekçi, onun hikâyesini dinleyince güler ve kendi rüyasını anlatır: ben de yıllardır rüyamda İstanbul'da, Topkapı surları yakınında İbrahim adlı bir takkecinin mahzeninde bir hazine görürüm; ama kim bir rüya için yola düşer? İbrahim Çavuş işin sırrını o an anlar. Aradığı hazine, ta en başından beri kendi evindedir.

Hazine, ta başından beri insanın kendi evinde, kendi içindedir.

Mahzendeki altın

İstanbul'a döner, kendi mahzeninin altını kazar ve rüyanın işaret ettiği altınları bulur. Bu hazineyle, bugün adıyla anılan camiyi yaptırır. Kitâbesine göre yapının tarihi 1000, yani 1592'dir.

Çinilerin ilhamı

Yapı yalnız bir cami değildir; iki sebil, bir su kuyusu, sıbyan mektebi ve hazireyle küçük bir külliyedir. Mütevazı ölçülerine rağmen iki şeyiyle ünlüdür: sekizgen kasnağa oturan özgün ahşap kubbesi ve duvarların yarıya yakınını kaplayan 16. yüzyıl İznik çini panoları (çiçek, meyve ve rûmî). Bazı çini levhalar bugün Lizbon'daki Gülbenkyan Müzesi'ndedir. Bu çiniler, Çini & Tezhip koleksiyonumuzun ilham kaynaklarından biridir.

Neden bu ad?

Çünkü bu hikâye, inandığımız her şeyi anlatır: el emeği, sabır, niyetin saflığı ve tevekkül. Dışa çıkılan yol, aslında insanın kendini tanımaya çıktığı içsel yolun aynasıdır. İnsan zübde-i âlem, yani âlemin özüdür. Biz yalnızca ismi devraldık, ona layık olmaya çalışıyoruz.